"2012 წლამდე ჩვენ ვცხოვრობდით “იმედის” (იმედგაცრუების) ეპოქაში. ცვლილებების და უკეთესი მომავლის იმედი იყო პოლიტიკური პროცესის მამოძრავებელი ძალა.

2012-ის შემდეგ ვცხოვრობთ “შიშის” ეპოქაში, როდესაც პროცესს განსაზღრავს არა მომავლის იმედი, არამედ უარესის შიში.

დღეს, ოცნების მთავარი მოკავშირეა “სიკვდილის შიში” პანდემიის ფონზე, ოპოზიციის კი “შიმშილის შიში” ეკონომიკური პრობლემების ფონზე.

გვაშინებენ, გვაშინებენ, გვაშინებენ...

#არგვეშინია" - წერს ის.